BR1C8470

Zweden Grand prix 4

Het laatste nieuws >>

Zaterdagochtend 16 februari: de dag van de laatste Grandprix
wedstrijd in Zweden. Terwijl we om 8 uur zitten te ontbijten vraagt Gerrit of
we spierpijn hebben, ditmaal niet van een zware training of wedstrijd, maar van
de te gekke sneeuwscooter tocht van de dag ervoor. Ondanks een aantal bijzonder
mooie crashes heeft niemand daar nog last van. Daarentegen heeft iedereen wel
ergens anders last: de voeten, de rug, de knieën... Het is de laatste grote
wedstrijd van het seizoen, en alhoewel het koppie nog graag wil, begint het
lichaam te protesteren. De vrolijk gekleurde Textape wordt op de ruggen geplakt
en de watjes worden op maat geknipt om de pijn van de drukplekken nog enigszins
te onderdrukken.

De bivakmutsen en windstoppers mogen in de koffer blijven, want
het is slechts 1 graad onder nul als we van start gaan over onze wedstrijd van
100km. De eerste ronden verlopen rustig, maar al gauw wordt het weer hollen en
stilstaan door de demarrages die elkaar opvolgen. Al gauw wordt pijnlijk
duidelijk dat we niet de scherpste zijn, we bungelen achteraan het peloton van
20 vrouwen en schaatsen behoorlijk achter de feiten aan. Als ik naar voren kijk
zie ik Maris, die niet helemaal fit was, die overal zelf op reageert. Ik neem
gauw een gelletje en bedenk dat het zo niet langer kan, de knop moet om!

Op dat moment neemt Mireille Reitsma de benen en reageer ik.
Zo hard als ik kan schaats ik naar haar toe en ga gelijk ‘erop en erover’. Ik trek nog een keer goed door, kijk achterom en zie Mireille Reitsma en Carla
Zielman achter me zitten. Ook Margo vd Merwe sluit aan, waardoor er opeens een
kopgroep is waar alle grote ploegen in vertegenwoordigd zijn. Dan ga je denken…
‘’Dit zou hem wel eens kunnen zijn… Nee, het is nog 70km, dat is veel te ver!’’
Maar de samenwerking is goed en ik hoor vanaf de kant dat onze voorsprong
oploopt tot 2 minuten. Dan is het aftellen van de ronden begonnen, we schaatsen
vrij ontspannen verder, tot we horen dat onze voorsprong opeens nog maar 1
minuut is. Het tempo gaat er weer in en het gat wordt weer groter.

Dan, met nog twee ronden te gaan, is het Mireille die als
eerst voor de aanval kiest. Ik rijd op dat moment aan kop en zet meteen aan.
Oef, dat hadden de spieren niet meer verwacht! Ik sta te trillen op m’n benen
maar ik moet rustig blijven! Ik wil zo graag podium rijden, dus geen domme
fouten maken nu! Ik besluit achteraan te gaan rijden en geen meter kopwerk meer
te doen. Tot het stil valt, dan probeer ik nog één keer vollebak te demarreren,
maar Carla pareert mijn aanval binnen no time. Ze kiest zelf in de laatste
kilometers de aanval en Mireille is de enige die nog kan volgen. Margo en ik
blijven achter, maar om met haar naar de streep te rijden leek me geen goed
plan. Ik demarreer, en nogmaals, en nogmaals, en dan ben ik eindelijk los. Ik
rijd als een bezetene naar de finish toe, heb Carla en Mireille nog in m’n
gezichtsveld maar die zijn niet meer in te halen, ik kijk niet meer achterom en
schaats alleen nog maar zo hard als ik kan.

Dan de finish streep, Gerrit en Barry die ik in de armen kan
vallen. Blijdschap, opluchting: een derde plek! Op een dag waarop ik het het
allerminst verwacht had! Maris wint nog de sprint van het peloton en ook Yvonne
perst er nog een scherpe sprint uit. We trekken ons terug in de Schaatsspetter
tent en omhelzen elkaar: het zit erop! Strompelend, maar met een lach op m’n
gezicht begeef ik me naar het podium waar ik een felbegeerd paardje in
ontvangst mag nemen. ’s Avonds gezellig met elkaar uit eten waar de
overwinningen en mooie prestaties van het seizoen nog eens worden doorgenomen.
We komen tot de conclusie dat die niet op één hand te tellen zijn, en evenmin
op twee handen. Dus vinden we dat we wel een cocktail verdiend hebben en doen
we nog een dansje in een poging de benen los te schudden. Een super leuke avond
als afsluiting van een te gek mid-weekje Zweden!

De Schaatsspetters zullen nu even een weekje rust nemen,
maar zaterdag mogen we alweer aan de bak. ’s Middags rijd ik het NK marathon
voor junioren en ’s avonds is de eerste wedstrijd van de driedaagse in Dronten.
We gaan nog een paar keer knallen en genieten, want voor je het weet zit het er
echt op!

 



 

Laatst vernieuwd: 19 Feb 2013

Terug