BR1C8470

Weissensee

Het laatste nieuws >>

De Aart Koopmans Memorial
Vanwege het natuurijs in Nederland reisden wij dit jaar pas zondagochtend vroeg naar Oostenrijk af. Daar kwamen we rond etenstijd aan bij ons mooie huis aan het meer. Nog even die laatste koolhydraten stapelen en dan snel naar bed om maandagmorgen fris aan de start te staan voor de AKM. Nou ja, fris.. De natuurijs wedstrijden in Nederland en de lange reis zo kort op de wedstrijd, maakte dat  'fris' misschien niet de meest gepaste uitdrukking was om te omschrijven hoe we aan de start stonden. Maar... We stonden er! De afgelopen dagen waren er ons allerlei berichten over slecht ijs ten gehore gekomen en dit ondervonden wij dan ook direct na de start. De finish- en verzorgingsstraat leken wel een mijnenveld. Het moet de NOS hilarische beelden hebben opgeleverd. Een stuntelend peloton dames dat zich met vallen en opstaan, onhandig een weg baant over het met scheuren en gaten bezaaide ijs. Mariska leek als enige dame van het hele peloton nergens last van te hebben en danste soepel en elegant om alle scheuren en gaten heen. De wedstrijd begon verder tam, de schaatsmeiden plaatsten wat demarrages, maar deze werden nooit echt gevaarlijk en konden makkelijk worden gepareerd. Lisanne had vooraf aangegeven rustig aan te doen, omdat zij zich nog niet helemaal fit voelde. Van dat voornemen kwam alleen weinig terecht, Lisanne en rustig aan doen, gaat niet samen. En dus was het juist Lisanne die samen met Carien Kleibeuker en Erna Last- Kidv in de finale de beslissende kopgroep vormde. Na 80 kilometer zouden deze drie dames om de winst strijden. Drie echte tempobeulen, maar allen geen rassprinsters. Neem daarbij een finishstraat vol scheuren en je weet dat het een super spannend was! Jammer, Last - Kidv werd 1, Kleibeuker 2 en onze Soemie 3. Toch trots! In de sprint om plek vier had Mariska ruime voorsprong. Helaas bleek zij in het mijnenveld toch niet zo ongenaakbaar als iedereen dacht, en pakte vlak voor de streep dan toch ook een scheur mee.. Boem, plek 14 als gevolg. Cindy zat ook goed van voren, maar werd gehinderd en werd 11e.

Het ONK
Een titel ja. En titels zijn voor ons! Dus het doel was duidelijk. Winst! Lisanne haar derde plek maandag was helemaal top, maar vandaag moest er gewonnen worden. Onze natuurijsbikkel Yvon was er door problemen aan haar luchtwegen helaas nog niet bij. Maar Maris is al tijden super scherp en snel en vandaag hadden wij ook Irene er weer bij! Samen zijn zij dit jaar toch al goed voor een hele rits aan '1,2tjes' in welke volgorde dan ook. Het was Irene haar debuut op het Oostenrijkse ijs. Even wennen dus, maar het zag er allemaal redelijk soepel uit! Ook aan alle andere meiden was te zien dat de massages van onze fysio Ruben en maaltijden van kok Ger ze goed hadden gedaan! Soepeltjes zat iedereen van voren. Helaas bleven de scheuren hun aandeel in de wedstrijd houden, met als gedupeerden Kristine, Marije, Nele en Paula. Ook Irene viel ongelukkig stapte met blauwe plekken op de gekste plaatsen de wedstrijd uit. Balen, want voor haar valpartijen reed ze goed! Met nog twee ronden te gaan en nog maar vier van de tien meiden in koers, kreeg Lisanne weer eens de kriebels en sprong weg. Ze zat stuk, maar op karakter zette ze de aanval in. Helaas was de finish een rondje (8km) verder dan ze in haar hoofd had en werd ze op de bel teruggepakt. De schaatsmeiden hadden gedurende de hele wedstrijd geprobeerd Mariska en de ploeg uit te putten, maar tevergeefs. Ook hun laatste vluchtster werd teruggepakt en het peloton maakte zich op voor de sprint. Lisa, Cindy en Mariska zaten scherp voorin. Elma de Vries kwam als eerste de laatste bocht uit, maar Maris kwam met een bloedvaart buitenom. Deze keer bleef ze wel staan en juichend in haar rood-wit-blauwe pak (foei!) was de titel en die felbegeerde fles Schrobbeler weer binnen! Lisa werd 7e en Cindy 12e, toppertjes!!

 

  

 

Laatst vernieuwd: 17 Feb 2013

Terug