2015-NKmar-HAA-Mariska_Huisman_wint

Trots op mijn broer!!

Blog >>

Trots op mijn broer!
Ik weet nog heel goed dat mijn broertje was gaan schaatsen omdat hij medailles wilde winnen, net als zijn zus! Nu heeft hij de aller mooiste  medaille gewonnen, de absolute hoofdprijs. Het is al weer een aantal jaar geleden, maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Na 13 jaar was er eindelijk weer een NK op natuurijs. En dan is daar in een massasprint Sjoerd Huisman die de titel grijpt! Hij wordt bestormt door de media, journalisten en cameramannen willen allemaal zijn eerste woorden. Ik weet een blik van mijn broertje op te vangen, en hij die van mij. Ik geef hem een dikke knuffel en straal van oor tot oor, wow wat ben ik trots.

Het is een moment waar ik af en toe aan terug denk, dat kan ook niet anders want bij mijn ouders thuis hangt een hele grote foto van Sjoerd zijn finish.
Jaloezie kan ik het denk ik niet noemen, of misschien wel. Maar ik wist zeker, op een dag wilde ik net als mijn broer de Nederlandse titel op natuurijs winnen.

Dit jaar was het weer zo ver, voor de 5e maal op rij was er een NK op natuurijs. Ik voelde het, dit jaar moest het gebeuren.
De ochtend van het NK scheen de zon, zie je wel... Dit wordt mijn dag! Maar hoe dichter we bij het veluwemeer kwamen hoe mistiger het werd. Zo als alle andere NK's mist..., het hoort er blijkbaar bij.

Ik zit in de kopgroep en voel me sterk..., vandaag kan het. Onderweg weet ik het, als ik goed oplet kan ik winnen. We worden bijgehaald door het peloton, nu moet ik scherp zijn.... Het wordt een eindsprint. Ik sprint zo hard als ik kan, daar is de streep, ik ben er bijna.... Jaaaaaaa woehoe..! Nederlands kampioen op natuurijs! Net als mijn broer!!!

Twee dagen later zaten we alweer in de auto, opweg naar de Weissensee. De Weissensee is zwaar, heel zwaar... En als je aan het einde van de week ook nog eens 200km moet schaatsen lijkt dat haast onmenselijk. 200km, dat is zo'n 6 uur schaatsen. Voor een wedstrijdschaatser... Menig toerrijder doet er nog langer over.
Voor Irene Schouten klonk het allemaal te ver en te zwaar "ik ga niet mee naar de Weissensee, daar wordt ik niet beter van". Na heel wat overleg met de trainer en met onze ploegleigleiders was Irene om. Ze ging mee naar de Weissensee om ervaring op te doen, te genieten en lekker te trainen. Spijt heeft Irene hier zeker niet van. Ze heeft genoten van de gezelligheid, heerlijk getraind en haar broer een geweldige prestatie zien leveren.

Alleen reed hij vooruit, met zijn tong haast over het ijs, de laatste energie perste hij eruit. Daar liep Ireen, zenuwachtig door de sneeuw... Zal Simon het halen, behoud hij zijn voorsprong op de achtervolgers?  Daar komt hij de laatste bocht door, alleen rijdt hij op de finish af.. Hij wint de 200km, Simon Schouten is de held van de Weissensee. Irene straalt van oor tot oor..., ze geeft Simon een dikke knuffel, wat is ze trots!! " Dat wil ik ook, de 200km winnen, net als mijn broer!!"

Een nieuwe winnares van de 200km is geboren, het peloton is gewaarschuwd. Op een dag zal zij wakker worden en weet ze het, dan zal het haar dag zijn en is zij de heldin van de Weissensee. Dan wint zij de 200km, net als haar broer!!


 

Laatst vernieuwd: 01 Mar 2013

Terug