BR1C8417

marathon Berlijn

Het laatste nieuws >>

Marathon Berlijn

 
Terwijl de ene helft van de ploeg in Heerenveen de mass start reed, arriveerden Lisanne Buurman en ik (Lisa) in Berlijn, waar we op zaterdag de marathon van Berlijn zouden skeeleren. Voor mij de laatste keer op skeelers, vanaf deze week ga ik het ijs weer op. Lisanne daarentegen, leeft naar het WK in Argentinië toe, die zij in november zal rijden. Maar eerst: de marathon van Berlijn! 
 
Na aankomst in Berlijn was het zaak om eerst ons startnummer op te halen op het oude vliegveld Tempelhof. Terwijl we via ‘departure’ naar de hal liepen, keek ik mijn ogen uit. Wat was het groot! Er liepen ontzettend veel mensen, en er waren een heleboel kraampjes met mooie inline en hardloop spullen. Nadat we de startnummers hadden opgehaald zochten we de tent van Cado Motus op en aten we nog even een pasta’tje met de Lollo’s, die er ook erg veel zin in hadden.
 
 
De volgende dag was het raceday! ’s Ochtends maakten we nog even een rondje door de stad op onze vouwfietsen, om de beentjes een beetje los te fietsen en uiteraard een beetje cultuur te snuiven. De invloeden van de voormalige Sovjet unie waren duidelijk te zien; de stad staat vol met sombere gebouwen. Ook de vele zwervers ontsierden het straatbeeld enigszins, maar Berlijn heeft natuurlijk ook een hoop mooie monumentale gebouwen! Na een stevige lunch was het tijd om met de shuttle bus richting de start te gaan. Om 15:30 klonk het startschot en mochten we eindelijk vertrekken voor onze 42,5km. De wedstrijd begon rustig, maar het nodige duw en trekwerk werd verricht. Ik zag dat Lisanne een mooi plekje achter de zusjes Lollobrigida had bemachtigd, maar ikzelf had moeite om lekker te skeeleren. 
 
Na een aantal kilometer brak de wedstrijd pas open en ging het gas erop. Er volgden wat demarrages maar het leidde nog niet tot een kopgroep. Totdat er in een scherpe bocht één van de motoren te hard remde, wat ertoe leidde dat de meiden die voorop reden, tegen de motor aan knalden en onderuit gingen. Vervolgens was het voor de rest van het peloton haast onmogelijk om die bocht door te komen, waardoor bijna iedereen (op 4 meiden na) onderuit gingen. Lisanne en ik vielen ook, maar kwamen er zo goed als ongeschonden vanaf en we konden dan ook weer gauw verder. Echter, de slag was al geslagen; een kopgroep van 6 meiden profiteerden van de valpartij. Er sloten zich een aantal meiden bij Lisanne en mij aan, maar de overtuiging om echt een achtervolging in te zetten ontbrak, dus werd het maar een strijd om plek 7. In de laatste 15 kilometer ging het eindelijk wat lekkerder en probeerde ik nog maar een aantal keer om de benen te nemen. Uiteindelijk kwamen we toch met een groep van 20 op de Brandenburger Tor aan en onder luid geschreeuw van de toeschouwers sprintten we naar de finish. Lisanne wist er nog een behoorlijke sprint uit te persen en werd uiteindelijk achtste. Zelf finishte ik als dertiende. 
 
Nog na pratend over de bizarre valpartij kwamen we aan bij de tent van Cado Motus, waar we te horen kregen dat niet alle meiden even veel geluk hadden gehad. Een aantal meiden moesten naar het ziekenhuis, en ook onze “eigen” zusjes Lollobrigida waren niet ongeschonden uit de strijd gekomen. Fransesca zat flink onder de wonden en zusje Giulia bleek haar pols gebroken te hebben. Ik hoop dat alle meiden weer snel opknappen en op het ijs verschijnen!
 
 
 
’s Avonds aten we wat met het team van Cado Motus en lieten we nog even ons gezicht zien op de afterparty van de marathon, al met al werd het een gezellige avond! Zondagochtend vertrokken Lisan en ik dan ook met een voldaan gevoel weer richting Nederland. Het was even puzzelen hoe we de stad uit moesten komen (want de hardloop-marathon was bezig), maar eenmaal op de autobahn trapten we het gaspedaal in en tegen het begin van de avond waren we weer thuis. Een ontzettend gave ervaring, en een leuk weekend! Maar nu heb ik toch ook wel weer heel erg veel zin om te schaatsen… Volgende week vertrekken we met de ploeg naar Inzell op trainingskamp, en dan rijden we 18 oktober in Amsterdam onze eerste wedstrijd. Wij zijn er klaar voor, tot dan! 
 
 
 
 
 

Laatst vernieuwd: 30 Sep 2014

Terug