2015-NKmar-HAA-BarrydeJong1

Ik wilde zo graag winnen!

Het laatste nieuws >>

Al een lange tijd is mijn doel om eens de alternatieve elfstedentocht te winnen. 1 keer eerder had ik deze in zicht, maar werd toen na een lange solo van 100 km in de laatste kilometer bijgehaald en ik werd tweede. Sindsdien zou en moest ik deze een keer winnen. 

Er zijn wat tegenslagen aan vooraf gegaan. Een keer ziek langs de kant en vorig jaar ging het niet door vanwege de hevige sneeuwval.
 
De hele week ben ik fit en het gaat goed woensdag al derde, dit zou zomaar mijn dag kunnen worden. Helaas moeten we Mariska missen. Maar niet zomaar natuurlijk, zij gaat het doen op de mass start zondag eerst in Hamar en daarna nog WK afstanden. 
 
Nu moet de focus op vandaag. 200 kilometer schaatsen schud je niet zomaar even uit je mouw. Dat is afzien. Gelukkig heb ik goed kunnen slapen en kan ik de zenuwen goed onder bedwang houden. 
 
Het is koud min 10 hoor ik als we nog niet vertrokken zijn. Toch nog maar even een extra thermo shirt aan en een bivakmuts.
 
Als we aan de start staan voelt het duidelijk nog kouder aan dan -10. Ik hou mn jasje daarom de eerste rondes aan. Ik moet erg in de wedstrijd komen, en begin daarom erg aan mezelf te twijelen, het gaat hem niet worden. 
 
Gelukkig hebben we nog lang te gaan al denk ik er op dat moment anders over. Na twee keer onderuit te zijn gegaan gaat de knop om. Als ik wat wil vandaag zal er toch wat moeten gebeuren. Er is al een lange tijd een kopgroep vooruit die inmiddels al 6 minuten voorsprong heeft. Ik krijg het gelukkig wat warmer door dat we wat moeten versnellen om dichter bij de kopgroep te komen. Na al verschillende pogingen van Simone zoek ik ook de kop op. Ook Lisanne mis ik al een tijdje in het peloton. Even heb ik gedacht dat ze misschein in de kopgroep zat, zoals vooraf was afgesproken. Later bleek dat ze al snel gevallen is en de koers niet meer kon hervatten.
 
Eerst heel even op kop maar naar mate ik de smaak te pakken heb ben ik niet meer van kop af te slaan. Dat gat moet dicht!. Lisa waarschuwt me nog: "niet te gek Spigt". Oja we moeten nog erg lang. Toch maar even inhouden.  Maar als er een nieuwe poging komt van Elma om naar de kopgroep te springen en een flink gat krijgt. Krijg ik toch wel de zenuwen. Dit kan ik niet laten gebeuren. De voorsprong met de kopgroep is op dat moment ongeveer gehalveerd. Maar dus wel nog steeds 3 minuten. Vanaf dat moment gaat de turbo aan. Langs de kant hoor ik Barry roepen maak ze gek. Ik zie het gat beetje bij beetje kleiner worden. 
 
En ja hoor. Alles is weer bij elkaar. Er wordt naar elkaar gekeken. Er ontstaan verschillende uitloop pogingen om en om springen Lisa, Cindy of ik mee of weten het weer op tijd dicht te krijgen. Ik krijg het gevoel dat het een pelotons sprint gaat worden totdat we een gat krijgen met 4 dames. Van alle teams wat, dat zou een kans van slagen moeten hebben denk ik zo. Kop over kop rijden we in flink tempo door. Langzaam aan gaan we richting de finale en bekijk ik mijn kansen. Het moet kunnen. Maar onderschat de anderen ook zeker niet.
 
Als we op het laatste rechte stuk komen, wat nog erg lang is voor we bij de finish zijn, willen ze de koppositie niet meer van me overnemen. Zig zaggend probeer ik ze op kop te dwingen maar het lukt niet. Dan maar van kop af aan... Dit is niet zoals ik het bedacht had en krijg er een beetje een hard hoofd in. 
 
Langzaam aan voer ik het tempo op. Als de boog beter in zicht is sprint ik volle bak in hoe verre het nog lukt want soepel voelt het zeker niet meer. Ik pak nog half een scheur mee maar weet nog net over eind te blijven. In mn hoofd hoor ik mezelf zeggen, als je wil winnen moet ik het nu doen, dit is wat ik wil en ik zal winnen. De streep naderd en zie ze nog niet langs zij komen.  
 
GAAF!! Het is gelukt!!!

Laatst vernieuwd: 06 Feb 2015

Terug